logo lhiving

Omzeilde of overwonnen klippen?

Els Vandeput
 
Eind vorig jaar kwamen ze hier, een mama en twee dochtertjes, 9 maanden en vier jaar, alle drie zonder enige zelfstandigheid. Het zou een moeilijke begeleiding worden, onmogelijk haast, zo zei men ons. We zeiden ja en zouden wel zien wat het werd. Het is niet de eerste keer dat onmogelijk even goed mogelijk is.
 
Eerste klip: het dagelijkse ritme van op tijd opstaan en de weg naar school vinden. Dat is vlot verlopen: het meisje gaat dagelijks, de juf is tevreden, het kind is intelligent en heeft zonder uitwendige problemen de switch van een Nederlandstalige naar een Franstalige school gemaakt.
 
Tweede klip: de baby wordt te zwaar voor een draagzak, er is een buggy nodig. Ik bewandel de ons gekende wegen. De moeder heeft geen geld, dat wordt eerst gezocht. Er is een organisatie die wel wil steunen maar ons zegt: "Wees wijs en zoek een goede tweedehandsbuggy". Logisch natuurlijk, zo zou ik het voor mezelf ook aanpakken. Een collega kan er zelfs één meebrengen, opgepoetst lijkt hij als nieuw. Denkend een goede daad te doen, breng ik de buggy naar de moeder en … ze weigert. Ik probeer het te begrijpen. De moeder is een Kongolese vrouw, ze is een half jaar in ons land en vecht met ons en onze gewoontes en manier van denken. Je kunt voor een baby geen spullen gebruiken die al aan een ander kind hebben toebehoord, je riskeert zo de 'kwade geesten' van het andere kind aan jouw kind te geven.
Pijnlijk of is het dat niet? Moet ik of mag ik dan verbijsterd zijn? Hetzelfde was al eerder gebeurd met kleding voor de baby. Hoe leg ik dat uit aan mezelf, aan mijn collega, aan de organisatie waaraan geld is gevraagd? Heb ik het recht om dit te weerleggen en wat is mijn alternatief? Hoe leg ik het uit aan een vrouw die haast geen Frans verstaat.
Uiteindelijk lost de mama het probleem zelf op en komt ze hier een paar dagen later binnen met een spiksplinternieuwe buggy, het geldprobleem heeft ze zelf opgelost. Ze is gelukkig met de nieuwe buggy.
 
Derde klip: medicijnen.
Stel, je stapt op een vliegtuig, 7 maanden zwanger, voor de rest voel je je gezond en wel. Eén dag later ben je in een vreemd continent met mensen die een andere taal spreken dan de jouwe, je bent asielzoeker, je moet je aan hen wagen, je bent afhankelijk en vreemd, zeer weinig bekend met de andere cultuur. Je wordt 'verspreid' naar een afgelegen dorp, ergens ver in Limburg, ver van Brussel, je voelt je ziek sinds je van het vliegtuig stapte en jouw baby wordt terstond 2 maand te vroeg geboren. Hoogdringend allemaal, want met zwangerschapsvergiftiging. De baby moet 3 maanden in het ziekenhuis blijven voor je ze mee naar huis mag nemen, wordt van het ene ziekenhuis naar het andere gebracht, wegens gebrek aan de juiste specialisten op de juiste plaats.
Je kwam naar België in de hoop op een beter leven, weg van de armoede en bedreigingen. Je dacht je baby hier in veiligheid te laten geboren worden en je hoopte op meer geluk. En plots lijk je daar geen recht op te hebben. Men zegt dat je kind ernstig ziek is, seropositief, en jij erbij. Je kan heel moeilijk geloven dat dit waar is. Ben je hier in dit rijke, blanke westen misschien de onwelkome gast? Ben je ziek omdat zij jou tot zieke maken of ben je verdoemd, behekst door jouw moederbanden thuis? Tegen hekserij is geen kruid gewassen. Medicijnen helpen niet, want de ziekte bestaat niet. "Er is niets in mijn bloed, laat staan in dat van mijn kind. Het is een uitvinding van de blanken".
Hier worden kinderen verzorgd, gevolgd, verplicht medisch behandeld. Er is geen keuze, het is te nemen of te laten, en anders is er alleen de weg terug naar waar je vandaan komt. Tri-therapie noopt je tot een onontkoombare regelmaat, al de dagen van je leven, meerdere malen per dag. Vallen en opstaan, het is soms een dagelijks ochtend- en avondgevecht, vele dagen lijken omweven met een aangevochten ritueel.
Intussen zijn we samen een kalender- en medicatiejaar verder. We weten wat interculturele bemiddeling betekent, we vonden een formidabele Afrikaanse vrouw die 2 culturen in zichzelf verzoent, in zoverre dat mogelijk is, en die haar wijsheid en kracht wil delen.
De baby is een onvoorstelbaar schattige, parmantige en lieve peuter, het is hartverwarmend om haar te zien rondstappen. We wensen haar een lang leven en een veilige weg, ondanks de klippen.
 
 
Andere indrukken
 
 
bezoeken aan deze website.